لویی ویتون در لوور؛ نمایش آینده‌نگر در کنار رویکردی ارگونومیک

نمایش مجموعه زنانه بهار/تابستان ۲۰۲۷ لویی ویتون در ۶ اکتبر ۲۰۲۶ در موزه لوور برگزار شد. طراحی این مجموعه بر عهده نیکولا گسکی‌یر بود؛ طراح لویی ویتون که در این رویداد، لباس را در کنار یک صحنه‌پردازی بزرگ و آینده‌نگر قرار داد.

Vogue این رویکرد را ارگونومیک و بدن‌محور توصیف کرد. این توصیف، تمرکز مجموعه را از جلوه‌های نمایشی صرف به رابطه فرم لباس و بدن نزدیک می‌کند؛ بدون آن‌که لازم باشد نمایش را فقط از زاویه دکور یا نام‌های حاضر در ردیف مهمانان بخوانیم.

یکی از عناصر اصلی صحنه، دکورهایی شبیه خودروهای معلق بود؛ تصویری که فضای نمایش را از یک راهروی معمولی به محیطی نزدیک به روایت‌های آینده‌نگر تبدیل می‌کرد. تضاد میان معماری تاریخی لوور و این عناصر معلق، هویت بصری رویداد را شکل داد.

AP نمایش لویی ویتون را رویداد پایانی فصل نمایش‌های پاریس معرفی کرد و از تلاش خانه برای ارائه تصویری نرم‌تر از آینده نوشت. در این قاب، آینده نه فقط به‌عنوان فناوری یا ماشین، بلکه به‌عنوان فضایی قابل‌تصور و کنترل‌شده در صحنه نمایش ظاهر شد.

قرار گرفتن واژه‌هایی مانند ارگونومیک و بدن‌محور در توصیف Vogue، مسیر خوانش مشخصی برای مجموعه به دست می‌دهد: توجه به چگونگی نشستن فرم‌ها بر بدن، نه صرفاً نمایش لباس به‌عنوان شیئی تزئینی. این برداشت، یک تحلیل بصری محدود از توصیف منبع است و ادعایی درباره عملکرد فنی لباس‌ها نیست.

در نتیجه، نمایش لویی ویتون دو لایه هم‌زمان داشت؛ دکوری بزرگ و نمایشی از یک سو، و تأکیدی بر رابطه لباس با بدن از سوی دیگر. همین کنار هم قرار گرفتن، زاویه متفاوت این رویداد را می‌سازد.

AP همچنین حضور زندایا را در نمایش لویی ویتون گزارش کرد. با این حال، اهمیت اصلی این رویداد در منابع موجود به خود نمایش، طراحی نیکولا گسکی‌یر و زبان بصری آینده‌نگر آن بازمی‌گردد؛ نه به جزئیات استایل مهمانان.

برای همین، مجموعه بهار/تابستان ۲۰۲۷ لویی ویتون را می‌توان نمونه‌ای از پیوند میان نمایش‌پردازی پرزرق‌وبرق و نگاه بدن‌محور دانست؛ پیوندی که در لوور، میان گذشته معماری و تصور خانه از آینده شکل گرفت.